Pokhara

30 april 2026

Het busstation bevindt zich op de bodem van het dorp. Een veld vol plassen waar honden en kippen scharrelen tussen jeeps en bussen en een karavaan paarden klingelend voorbij trekt. Yadu onderhandelt een goede prijs voor een jeep die we delen met twee stille Deense meisjes en hun gids.

Een onverharde weg leidt Gandruk uit. Anderhalf uur hobbelen door kuilen, langs afgronden, over door watervallen weggeslagen stukken weg, dwars door een modderpoel die ons bijna opslokt. Voor de mensen hier zal de weg een zegen zijn – al zien we nog steeds ook porters lopen – maar voor ons is het een avontuur. 

Tenslotte, na een gemiddelde van 8 kilometer per uur, zijn we weer bij het kantoor van de Annapurna Conservation Area en melden ons af. Veilig terug, bedankt, namasté. Hier pikken we de hoofdweg op en dik een uur later zijn we in Pokhara.

Het is half elf ’s ochtends. Onze vlucht vertrekt pas om drie uur, dus lijkt het mij een leuk idee om de tijd te doden met een bezoek aan het International Mountain Museum, dat toevallig toch naast het vliegveld ligt. Een enorm, loods-achtig gebouw met een oprijlaan die bijna een trekking op zich vormt; binnen is het zo goed als uitgestorven. 

De collectie gaat over bergculturen, de Himalaya, bergsport. Voor dat laatste heb ik een grote fascinatie – het is de reden dat wij destijds in Nepal terecht kwamen, zie HIER – dus ik vermaak me opperbest, maar vreemd genoeg blijk ik de enige te zijn. Vooral Yadu lijkt haast te hebben. Dus veel te snel vertrekken we alweer.

Tegen 12:45 zijn we op de luchthaven. En wat ontdekken we? De vlucht van 15:00 is vervroegd. Vervroegd! Naar 13:25, om precies te zijn. Dat hebben we nog nooit meegemaakt – maar Yadu wel, hij weet dat vluchttijden in Nepal zeer weersafhankelijk zijn, vandaar zijn onrust. Gauw checken we in en gaan door de security en installeren ons precies op tijd in de bescheiden vertrekhal waar drie deuren (gates 4, 5 en 6) direct toegang geven tot de landingsbaan. Door de ramen zien we ons toestel van Yeti Air staan. Ook zien we dat het regent en dat er donkere wolken tegen de bergen geplakt zitten.

Het wordt 13:25. Er gebeurt weinig. 14:00. ‘Delayed’ zegt het bord. We zien stewardessen het toestel verlaten. 14:30. Onze oorspronkelijke tijd gaat voorbij, 15:00. Moeten we ons zorgen gaan maken? Met opzet hebben we, op advies van Yadu, onze terugvlucht naar Nederland een dag later geboekt, zodat we speling zouden hebben. Toch zou het heel fijn zijn vanavond terug te zijn in ons al geboekte hotel en in schone kleren een keer pizza te eten, na al die avonden dal bhat. Plus Yadu en Yanik willen natuurlijk ook graag naar huis. Om dal bhat te eten.

Dan wordt het 16:00. Het weer klaart op. 16:30. Opwinding is voelbaar in de ruimte. De kar met bagage, die al die tijd om het hoekje stond, wordt naar het toestel gereden en ingeladen. 16:45. En ja hoor, er wordt omgeroepen dat we kunnen boarden. Opgelucht meldt iedereen zich bij gate 6 en stapt naar buiten, de landingsbaan op, eind goed al goed. 

Het is vijftig meter lopen naar het toestel, ik maak nog een fotootje – altijd stoer zo’n plaatje – en dan willen we op de vliegtuigtrap stappen wanneer het ongelooflijke gebeurt: een steward met een geel hesje gaat pal voor ons staan. Sorry no flight. Wat?! Hoezo?! Bad weather in Kathmandu. No flight, sorry. Het is een tragikomedie, we weten niet of we nou moeten lachen of huilen. Maar er zit niets anders op dan weer naar binnen te lopen en door de ramen toe te kijken hoe de bagage weer wordt uitgeladen en teruggereden. 17:00. Inderdaad komt daar over de speakers het definitieve oordeel, vlucht YT 690 is cancelled.

Tja. Wat nu? Yadu informeert. De vlucht wordt omgeboekt naar morgenochtend 7:00. Dat wordt dus een nachtje Pokhara. We halen onze bagage op, stappen op de gratis shuttle bus de stad in en lopen bij het eindpunt, een groot en druk kruispunt, het eerste het beste hotel binnen dat we tegenkomen. 

De entree via een vies en donker steegje – naast een slachterij waar een karkas wordt afgefakkeld -  belooft weinig goeds, toch blijkt het een prima plek, met eenvoudige maar schone kamers voor €8 per nacht. Bij het hotel hoort een simpele keuken en we krijgen chai – thee met melk en kruiden – en dal bhat geserveerd op het dakterras aan de drukke hoofdweg van Pokhara. Good thing is, we have another night together, zegt Yadu, de schat. Het is troostend bedoeld, maar dat is helemaal niet nodig, want stiekem vinden we het wel interessant om ver weg van de flashy toeristenscene in een deel van Pokhara te zitten waar de inwoners zelf langs de straat rondscharrelen. Met een glas raaxi, de lokale sterke drank, proosten we nog maar een keer op de prachtige trekking die we samen hebben gemaakt.

Op voor dag en dauw, kraaiende hanen als we het hotel verlaten. Door een ontwakend Pokhara lopen wij in 40 minuten naar het vliegveld. Rolluiken kletteren omhoog, mensen verzamelen zich langs de straat, de eerste minibusjes rijden. Het is een mooie ochtend en vlucht YT 690 vertrekt keurig volgens planning.