Texel

13 - 16 februari 2026

Verrassing: een weekendje naar Texel. Woensdag wist ik nog van niks, vrijdag zat ik op de boot. Cadeautje van Christel en Wende.

Terschelling

15 - 17 december 2023

Voor ons was 2023 een jaar van verbouwen en menige vrije dag ging op aan klussen. Maar in december vonden we eindelijk gelegenheid om een weekendje uit te waaien, en wel op Terschelling.

Drenthe

2 - 6 juli 2022

Al jaren spreken Wim en ik over het idee om in Drenthe te fietsen. Het is ons eeuwige plan-B dat nooit doorgaat omdat we wel iets leukers kunnen verzinnen. Maar dit jaar wisten we echt niets beters en dus werd het ... Drenthe.

Wijk aan Zee

16 - 18 april 2022

Met Pasen een weekendje weg in eigen land. Dan moet je geluk hebben met het weer. Dat hadden we.

Het was warm en zonnig, prima weer om te kamperen. En dat vond iedereen kennelijk, want veel campings langs de kust zaten vol, merkten we. Uiteindelijk konden we terecht bij een bescheiden kampeerterreintje in Wijk aan Zee. Het was eigendom van het Nivon, een socialistische organisatie die een eeuw geleden is opgericht met het doel om de arbeiders te verheffen en verpozing in de natuur te bieden. Tegenwoordig beheren ze een aantal kampeerterreinen en natuurvriendenhuizen die worden gerund door vrijwilligers en waar gemeenschapszin hoog in het vaandel staat. Het is kleinschalig en sympathiek en komt uit een ouderwets rood hart. Een vriendelijke man wees ons een plekje achterin een klein veldje en dat zag er prima uit.

Noordzeeroute

3 – 7 juni 2021

Beweerd wordt dat het de mooiste fietsroute van Nederland is: de LF1 ofwel de Noordzeeroute. Van Den Helder tot Vlissingen, eindeloos slingeren langs zee, duinen en badplaatsjes, bijna 300 kilometer in totaal. Dat leek Frieswijk en d'n Helder - Wim voor vrienden - wel wat voor hun jaarlijkse fietstocht.

Limburg

1 - 5 mei 2021

Kijken, kijken, niet komen… Ook deze meivakantie konden we niet naar het buitenland vanwege de coronamaatregelen, maar naar het buitenland kijken mocht natuurlijk wel. En dus gingen we naar het drielandenpunt.

Campergevoel

Een auto is geen ding, maar een plek. Dat schreef Karel Glastra van Loon ooit. En als dit adagium ergens voor opgaat, is het voor een camper.

Over bomen, nog meer bomen en een afknapper

Het was weer tijd geworden voor ons jaarlijkse wilde fietsweekendje. Maar indachtig onze helletocht van vorig jaar, toen we tegen de wind in door geestdodend landschap moesten ploeteren, hadden Wim en ik twee dingen besloten. Een, we fietsen alleen met wind mee. Twee, we fietsen alleen door het bos. En dus werd het dit jaar de onvermijdelijke Veluwe.

Donderdagavond pikt Wim me op en eet eerst nog een hapje mee. Daarna zetten we koers naar de paalcamping bij Austerlitz waar we in 2015 ook een nachtje hebben doorgebracht. Twintig kilometer, anderhalf uur fietsen. Onderweg druppelt het een beetje, en als de tentjes eenmaal staan barst er een ongenadig noodweer los dat zo’n beetje de hele nacht zal aanhouden. Donder, bliksem, slagregens. Hoewel we nog geen meter van elkaar staan moeten we bijna schreeuwen om onszelf verstaanbaar te maken. Het zijn beelden die je wel eens ziet op de Zuidcol van de Mount Everest, in de brullende wind op acht kilometer hoogte. Dat houden we niet lang vol. Al gauw trekken we ons terug in ons eigen nylon coconnetje en leggen ons te ruste. Geen hangmat vanavond – de bespreking van de nieuwste gadgets van Wim stellen we tot nader order uit. Het wordt een onrustig nachtje, vanwege de atmosferische storing wellicht, of anders wel vanwege de hernieuwde kennismaking met slapen op een luchtbedje. Dat nog lek is ook, in mijn geval.

Over domme ganzen, blinde vogels en één helder moment

Hoe sterk is de eenzame fietser die, kromgebogen over het stuur, tegen de wind, zichzelf een weg baant?
     ‘Jimmy’, Boudewijn de Groot…onthou die naam!

 
Pal naar het zuidwesten fietsen terwijl er een straffe zuidwester waait – niet het meest briljante idee van 2016. Zeker niet als je dat in de Biesbosch doet, een kale vlakte zonder bies of bosch waar de wind onbekommerd z’n gang gaat. We hebben het gemerkt, Wim en ik, tijdens onze jaarlijkse paalcampingtournee.

Wat een afknapper trouwens, die Biesbosch! M’n vriend Jeroen, die in deze streek getogen is, had me al gewaarschuwd. “Leuk met de boot, maar met de fiets…ik weet het niet.” Wij wel, inmiddels. Beter van niet.

Het merkwaardige is dat we helemaal niet van plan waren deze kant op te gaan. Brabant hadden we in ons hoofd. Maar om een of andere reden kwam de Biesbosch in beeld toen ik de kaart bekeek, als een mooie groene doorsteek richting Zuid-Holland en het eiland Tiengemeten, een onbedorven stuk natuur midden in het Haringvliet waar ik enthousiaste verhalen over had gehoord. We reserveerden zelfs de enige camping op Tiengemeten. Maar die hebben we moeten afbellen – de wind was ons te machtig.

Over fietsen, palen en een piramide

26 - 28 juni 2015

Paalcampings kun je eigenlijk geen campings noemen. Het zijn plekken in het bos die door Staatsbosbeheer zijn aangewezen voor kamperen. Het woord ‘paal’ verwijst naar de waterpomp die soms aanwezig is, soms niet.