Boudhanath 2

 30 april - 1 mei 2026

Onze vroege vlucht vanuit Pokhara heeft één voordeel: wanneer we arriveren bij ons hotel in Boudhanath kunnen we gewoon nog aanschuiven voor het ontbijt. Daarna ligt onze laatste dag in Nepal voor ons.

Wat gaan we doen? We hebben geen zin meer om nog iets in Kathmandu te bezoeken en een hele tijd in een taxi te moeten zitten. Vaag spelen we met het idee om een kijkje te nemen in een boeddhistische tempel, daar zijn er vele van in de Tibetaanse enclave rondom de stoepa hier. 

Dan stelt Yadu voor nog een keer samen te lunchen, in zijn kantoor. We besluiten hem te verrassen met een mooie foto van ons vijven in de bergen. Daarom gaan we in Boudhanath op zoek naar een fotozaakje en vinden eentje – Mountain Digital Photo Service - waar ze een afdruk maken en inlijsten. We kunnen kiezen uit protserig goud, populair bij Hindoes, of meer moderner zwart; na lang dubben kiezen we voor goud; wanneer we de foto komen ophalen zit deze in een zwart lijstje.

Met dat cadeautje vervoegen we ons weer bij Greenland, zijn horeca-opleidingsinstituut aan de hoofdstraat. Er is net een klas bezig met een lesje momo’s maken, gevulde deegkussentjes, en Christel en Wende schuiven aan in de keuken. Het blijkt nog niet eenvoudig om een mooi symmetrisch vormpje bij elkaar te priegelen, maar na een tijdje, en wat tips her en der, krijgen ze het aardig onder de knie. Ondertussen laat de kokkin mij zien hoe je echte chai maakt en dat is eerlijk gezegd een stuk simpeler.

We lunchen met, jawel, momo’s en chai. Ons cadeau wordt redelijk dankbaar in ontvangst genomen en zelf zeggen we volop ‘oh’ en ‘ah’ als Christel en Wende Nepaleze jurken krijgen en ik een ‘dhaka topi’ ofwel een traditioneel Nepalees hoedje - plus een grote zak thee. Succes met je chai!

Nog een keer benoemen we hoe bijzonder het is om elkaar zo na al die jaren weer te ontmoeten en te merken hoe goed het klikt. De eerste keer dat wij Yadu ontmoetten, was hij een lieve, sociale, wat verlegen knul; inmiddels is hij een zelfverzekerde vent van bijna 40, maar nog net zo lief en sociaal, en daarbij hartstikke intelligent en - mede door zijn jaren in Dubai - zeer ontwikkeld. Hij heeft een gezin nu, een eigen huis, een goedlopend bedrijf waarmee hij en zijn vrouw ambitieuze plannen hebben. Kortom, het gaat hem goed. Daar heeft de prestigieuze opleiding die hij dankzij ons heeft kunnen volgen een hele belangrijke rol in gespeeld, beweert hij zelf. Maar uiteindelijk heeft hij het allemaal zelf gedaan en daar zijn wij, grote zus Christel een grote broer Arthur, heel trots op.

Inmiddels loopt de werkdag ten einde. Yadu en Nita lopen met ons mee richting stoepa en voor de ingang zeggen we gedag. ‘s Avonds lopen wij nog een paar rondjes rond de stoepa waar men bezig is allerlei tenten op te zetten voor een of andere speciale gelegenheid. Nog eenmaal zoeken we een rooftop restaurant op en eten daar een heerlijke pizza. In 2004 was de pizza in Nepal een drama, maar inmiddels hebben ze prima ovens hier, net zoals ze ook flitsende koffiezaken hebben met echte barista’s, wifi overal, Uber en vlekkeloos werkende pinautomaten. Iedereen heeft een smartphone en een scooter, lijkt het. De tijd heeft duidelijk niet stilgestaan in Nepal. En toch bezit het land nog diezelfde schijnbaar ongeorganiseerde, kleurrijke chaos die het zo anders maakt dan Nederland, en zo ontzettend leuk en levendig. Dat merken we ook aan Wende, die al op heel wat plekken is geweest, maar nog nooit in een land zoals dit, zegt ze. Zullen we hier ooit nog terugkomen? vraagt Christel. Goeie vraag. Ik hoop het, maar je weet het nooit in het leven van landenverzamelaars.

De volgende dag gaat vroeg de wekker en zitten we voor zessen al in de taxi richting luchthaven. Waar deze rit normaal gesproken een half uur tijgeren door het drukke verkeer betekent, zijn we er nu in 8 minuten. En daar komt Yadu al aangelopen om voor de laatste keer afscheid te nemen. We houden het kort, omhelzen elkaar en spreken de wens uit elkaar terug te zien. Dan stapt hij weer op z’n brommer richting zijn eigen leven en beginnen wij aan de lange reis terug naar het Westen.