12 augustus 2026
Nog
één ding willen we doen in Noorwegen: de Preikestolen beklimmen, ofwel ‘de
preekstoel’, een spectaculaire klif die 600 meter boven de Lysefjorden
uitsteekt. Waarom? Omdat het kan, zullen we maar zeggen.
Of ík het ook kan, was nog even de vraag, gezien mijn toegetakelde oor. Maar los van een beetje pijn voel ik me verder prima, dus we doen het gewoon. In 2005 hebben Christel en ik de Preikestolen ook beklommen en we bewaren er wat vage herinneringen aan. Het is de populairste hike van Noorwegen, maar omdat we pas om vier uur starten ontlopen we de ergste drukte. Naar de top is het vier kilometer.
Je beklimt steile rotstrappen, loopt over plankiers door
moerasvelden, passeert kleine meertjes en legt het laatste stuk af langs een
rotswand, over een in mijn beleving angstwekkend smalle richel – maar ja, ik
heb hoogtevrees. Dus als we eenmaal boven zijn, hou ik mijzelf - net zoals
vorige keer - verre van het randje, wat automatisch betekent dat ik de rol van
fotograaf krijg, die mag vastleggen hoe Christel en Wende, een ander geslacht,
en gemaakt van andere materie denk ik wel eens, zich wél wagen tot het verste
puntje.
In een uurtje lopen we weer naar beneden. Voldaan rijden we terug naar de camping en beleven zowaar nog een mooie Noorse zomeravond, zodat we buiten op onze stoeltjes kunnen genieten van de pastamaaltijd die Wende heeft gekookt. Het is onze laatste avond in Noorwegen, morgen rijden we terug naar huis; planning is om het in twee dagen te doen. Maar zoals verwacht... loopt alles anders.
-------------------------------------------------------
Meer Noorwegen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten