Rada

 4 – 7 augustus 2026

Aan het Radasjon, het Rada-meer, zit een leuke kleine camping gerund door Nederlanders. Mooi gelegen tussen de sparren en voorzien van een strandje aan een hoekje van het meer waar het lang ondiep blijft. Ideaal voor gezinnen met kleine kinderen, zoals wij…vroeger.

Wij waren hier in 2018, toen Wende bijna 6 was. We zouden naar Hongarije, maar vlak voor vertrek bekeken we nog eens de Europese weerkaart, zagen dat Scandinavië zuchtte onder een hittegolf en besloten op het laatste moment naar Zweden te rijden – een ideale kans om met lekker weer het hoge Noorden te bezoeken. Zo kwamen we bij Rada uit en hadden een heerlijk weekje hier, inderdaad met tropische temperaturen (zie HIER).

Deze keer, met een metalhead van bijna 14 achterin, stond Rada met zijn kinderstrandje niet op de planning. Maar… Ergens aan het begin van de vakantie, rijdend door Denemarken, vroeg Wende of we haar vriendin Sanne konden opzoeken, want die was “ook ergens in Scandinavië”. Lekker vaag. Waar dan? Een paar appjes verder. “Op een camping in Rada.” Wat?! Nee toch zeker…van alle campings in Zweden uitgerekend de enige die wij kennen! Ja, leuk om daar naartoe te gaan, het zit ook op de route, grofweg op de lijn Stockholm-Noorwegen. En zo, na enig gepuzzel met data, proppen we een paar daagjes Rada in onze Scandinaviëtour, van dinsdag tot vrijdag.

Het is schitterend weer als we arriveren. Altijd bijzonder om terug te komen op een plek waar je jaren niet aan hebt gedacht en die je je dan ineens toch weer precies herinnert. De familie Aarts – Frank en Marieke, Sanne en haar jongere broer Cas – zijn juist terug van een tweedaagse kanotocht en zitten vol verhalen en spierpijn. De meiden gaan meteen suppen en wij drinken een biertje en kletsen bij. ’s Avond eten we met z’n allen patat – de eerste van de drie ‘P’s’ – en dat is fijn, want dan hoeven Wende en Sanne niet te kiezen waar ze eten.

Sinds groep 5 zaten ze bij elkaar in de klas en ze zijn ook naar dezelfde middelbare school gegaan, zij het naar verschillende klassen. In groep 8 ontwikkelden ze de gewoonte om één, soms twee keer per week bij elkaar te eten,  maar bij wie hing af van wat er op tafel kwam. Dat is natuurlijk van alle tijden – ikzelf deed het ook met een vriendje - maar anno eenentwintigste eeuw gaat het via social media; ze maakten appgroepen aan met titels als ‘Wende en Sanne eetclub’ en ‘Eten met de girls’. Willekeurig voorbeeldje, van 21 maart 2024.

Wende: Mogen wij samen eten?

Ik: Ja hoor mag.

Frank: Haha, kan zeker! Waar willen jullie eten?

Wende: Ligt eraan.

Wende: Wie eet wat?

Ik: Ik ga spaghetti maken of zo.

Wende: emoticon ‘hmmm twijfel’

Frank: Ik denk dat wij Roti eten,

Wende: Dan komen wij rond 6 uur naar jullie.

Voelde je je toch een beetje afgewezen.

Helaas slaat het weer om en woensdag is het een Zweedse druildag met een hoop regen. Een ‘binnendag’ zeg maar. We rijden naar Karlstad, hoofdstad van provincie Värmland, een prettige stad die bekend staat als een van de zonnigste plekken van Zweden maar het vandaag ook laat afweten. In een enorme Ierse pub spelen we een uurtje ‘shuffleboard’, een combinatie van curling en sjoelen. Verrassend leuk om te doen. Daarna lopen we nog een rondje door Karlstad en schuiven aan bij een pizzeria voor de tweede ‘P’ deze week.

Donderdag is het nog steeds geen zwemweer, maar het is in ieder geval droog. Wende gaat met de familie Aarts mee om een ‘fika’ te doen, ofwel het Zweedse equivalent van een koffiemoment. Ik heb gelezen dat het woord komt van ‘kaffi’, maar dan omgekeerd – een rare gewoonte die de Zweden hadden in de negentiende eeuw om woorden om te draaien. Het staat voor een moment van ontspanning en genieten van het leven, met koffie of thee en iets zoets erbij, zoals een kanelbulle (kaneelbroodje). 

Wellicht dat de zoetigheid ze inspireert, want Wende en Sanne komen op het idee ’s avonds samen pannenkoeken te bakken (‘P’ nummer drie). Nog een hele operatie voor zoveel mensen, maar prima geslaagd.

En daarna: op safari! Elandsafari. Van 20 tot 22 uur, als het gaat schemeren en de dieren het bos verlaten. In onze eigen auto’s rijden we een route die de campingeigenaar heeft verstrekt, ‘succes verzekerd’ volgens hem. Geen boude uitspraak in een land met de grootste elandpopulatie ter wereld, tussen de 300.000 en 400.000 exemplaren. 

Maar hij heeft gelijk. Eerst weet Cas eentje te spotten verscholen in het bos, daarna lopen er twee – moeder en kind – door een veld en tenslotte stuiten we op een veld vol, wel tien stuks, voorop een mannetje met een groot gewei. 

Elanden horen tot de hertenfamilie, ze ruiken en horen prima maar zien slecht, ze houden van zwemmen en zijn niet dol op achteruit rijdende auto’s, aldus de campingeigenaar. (Wie wel?) We blijven kijken tot het helemaal donker is geworden en proosten na afloop op de succesvolle safari. Mooie ervaring. En genoeg materiaal geschoten voor een dia-avond van 800 foto’s van elanden in het donker.

Helaas moeten we vrijdag afscheid nemen. Het is ontzettend gezellig en Rada blijft een fijne plek; we zijn weer helemaal opgeladen, inclusief de camper met z’n nieuwe accu van firma MECA Bilservice Hagfors. Maar we hebben een afspraak met destiny – we moeten van een 17 meter hoge brug springen.