Naar Schotland

 Juli - augustus 1987

De eerste reis die ik alleen maakte, ging naar Schotland. Vijf weken lang doorkruiste ik het land, letterlijk van oost naar west en weer terug. Platzak kwam ik thuis, maar rijk aan ervaringen. Negentien was ik toen.

Dit avontuur vond plaats in de zomer van 1987, bijna veertig jaar geleden op het moment dat ik dit schrijf. Veertig jaar! Alsof ik met een tijdscapsule terug de geschiedenis in moet. 1987: het jaar van Reagan en Gorbatsjov, de start van MTV, Ruud Gullit die naar AC Milaan gaat en veerboot de Herald of Free Enterprise die zinkt in de haven van Zeebrugge. Er bestond nog geen internet en geen mobiele telefoon. Wie reisde, verdween gewoon.

En mijn eigen historie? Ik stond op een kruispunt in mijn leven. De afgelopen twee jaar had ik de School voor de journalistiek gedaan en ontdekt dat ik karakterologisch niet geschikt was als journalist; daarom had ik mij ingeschreven aan de universiteit en zou na de zomer beginnen met de studie Nederlands. Een nieuwe start. Nieuw was ook dat ik sinds kort een vaste vriendin had. Toch weerhield mij dat er niet van in mijn eentje op pad te gaan.

Want die reis naar Schotland, die moest gewoon. Al jaren had ik een fascinatie voor dat mysterieuze land in het hoge noorden en ik kon niet wachten om er heen te gaan, om met eigen ogen de mistige bergtoppen en kristalheldere meren te zien waarover ik had gelezen en die in mijn romantische adolescentenbrein mythische proporties hadden aangenomen. Ik leende een ANWB-reisgids van vrienden van mijn ouders en nam een stapeltje ongedekte girobetaalkaarten mee (want pinautomaten moesten nog worden uitgevonden). Een regenjas had ik niet bij me, wel een spijkerjack, een walkman met vijf cassettebandjes en een echte Zippo, de aansteker die het klik-klak altijd deed, in weer en wind. Daar ging ik dan.

Roekeloos en verlegen tegelijk, gevoelig en nuchter, goed ingelezen en toch... geen idee van wat me te wachten zou staan.

'Honderd duizend maal welkom'