23 - 25 juli 2023
Belegeringen
lijken iets uit een ver verleden. Met je leger een stad omsingelen en
wachten tot de uitgehongerde bewoners zich overgeven, dat is iets uit de
barbaarse middeleeuwen, toch?! In Sarajevo weten ze beter.
23 - 25 juli 2023
Belegeringen
lijken iets uit een ver verleden. Met je leger een stad omsingelen en
wachten tot de uitgehongerde bewoners zich overgeven, dat is iets uit de
barbaarse middeleeuwen, toch?! In Sarajevo weten ze beter.
19 – 22 juli 2023
Donderdag, drie uur ‘s middags. Na een ouderwetse autorij-marathon liggen we eindelijk te dobberen in de rivier de Sava. Ofwel we zijn in Bosnië.
Egypte
vind ik een geweldig land. Allereerst natuurlijk vanwege het unieke culturele
erfgoed, dus de piramides, tempels en graftombes. Maar het is, dankzij de Rode
Zee, ook de dichtstbijzijnde toplocatie om te duiken. En in de loop der jaren
ben ik de Arabische cultuur steeds meer gaan ontdekken en waarderen, zozeer dat
ik zelfs Arabisch ben gaan studeren. Altijd handig in het Midden-Oosten...
Ik ben er nu vier keer geweest:
- HIER in 1999 een rondreis in m'n eentje
- HIER in 2007 met Christel naar Dahab
- HIER in 2012 met Christel en familie naar Dahab
- HIER in 2023 met Christel en Wende langs de highlights

28 - 30 april 2023
Dag 2 in Luxor. Ons plan was om fietsen te huren, maar vanwege de hitte besloten we dat een dagje uit te stellen. Morgen zou het ietsje koeler worden.
27 - 28 april 2023
Luxor is de voormalige hoofdstad
van het oude Egypte, al heette de stad destijds Thebe. Dezelfde naam als ons
hotel trouwens.
25 - 27 april 2023
‘Nile Jewel’ luidde de naam van onze cruiseboot. Dat leek iets te bloemrijk uitgedrukt voor het drijvende flatgebouw dat het in wezen was. Maar voor de rest bleek ons nieuwe huis voor de komende twee dagen tiptop in orde en dat was een hele geruststelling, want je weet nooit precies wat je krijgt als je thuis met drie muisklikken iets boekt.
23 -25 april 2023
De spoorwegen in Egypte hebben geen beste reputatie, maar er is één uitzondering: de Watania Sleeping Train, een nachttrein die in particuliere handen is. Hij vertrekt elke avond om 19:45 van spoor elf in Caïro en arriveert volgens dienstregeling veertien uur later in de zuidelijkste stad van het land, Aswan, zo’n 700 kilometer verderop. En ik zal je zeggen: het is een geweldige ervaring. Met dank aan de man in seat 61.
Dat laatste moet ik even uitleggen. ‘The man in seat 61’ is een ongelooflijke website waarop een of andere treinfanaat uit Engeland alle informatie over alle treinen in de wereld verzamelt en bijhoudt. Alles wat je wilt weten staat erop: van het soort treinen tot hoe je kaartjes moet kopen, van de dienstregeling tot hoe de coupés er precies uitzien, echt alles heeft hij uitgezocht, en alle informatie is getest en geactualiseerd door gebruikers. Dankzij deze site was het boeken van de trein een makkie.
22 - 23 april 2023
Onlangs, tijdens een saaie
autorit, filosofeerden we met z’n drieën over de landen die we nog zouden
willen bezoeken voordat Wende haar ouders zat was en zelf op pad ging. Er kwam
een top-vijf uit en Egypte stond daarin. Niet het Egypte van zon, zee, strand,
maar het Egypte van de farao’s: het land van piramides, tempels en de Nijl.
Vandaar dat we in de meivakantie ineens in vlucht MS734 van Egypt Air naar
Caïro zaten.
25 februari – 4 maart 2023
“Artúúr! Your ‘ips... move your ‘ips!” Oh la la, een Française die je smeekt je ‘eupen meer te bewegen… In een ander leven zou ik daar misschien rode oortjes van krijgen, helaas gaat het nu om een dik ingepakte skilerares die mij een ijzige helling probeert af te krijgen. Welkom op wintersport!
“Every once in a while, life conjures up a genuine ultimate.
It can be said without fear of hyperbole: this is what the Beatles were and are, and fifty-plus years after they leapt into view –fifty– there’s little hint it’s going to change. So many would-be successors have come and gone, there’s now an acceptance that no one can be bigger or better.”
Mark Lewisohn, ‘The Beatles: All these years. Volume 1: Tune in.’
Als echte Beatlesfan moet je vroeger of later een keer naar Liverpool, de stad waar alles begon. Wim en ik deden het in februari 2023.
17 - 24 juli 2022
Ooit was heel Gallië door de Romeinen bezet. Heel Gallië?! Nee, één camping biedt koppig weerstand: Campix. En daar gaat de familie Frieswijk een weekje kamperen.
4 – 13 augustus 2022
Onze laatste week brengen we door op camping Podere Sei Poorte. Dat klinkt heel Italiaans, maar het betekent ‘de boerderij van de zes Poorten’ en daarmee worden de zes leden van de familie Poorte bedoeld die 20 jaar geleden hier in Monteciccardo zijn neergestreken en een oude boerderij met een paar droge akkers hebben omgetoverd tot een bloeiend vakantiebedrijf. Nederlandse eigenaren dus, en dan krijg je vanzelf allemaal Nederlanders op je camping.
7 augustus 2022
Een uur rijden van onze camping ligt dwergstaatje San Marino. Voor de landenverzamelaar die ik ben een schot voor open doel. Nummer 54 wordt het. Opschepperig? Hallo zeg, dit is een blog over reizen!
3 - 4 augustus 2022
Midden in Italië, verstopt in de heuvels boven Rome, vind je Il Parco dei Mostri, het monsterpark. Een even rijke als excentrieke graaf bouwde hier zijn landgoed vol met bizarre beelden. Surrealisme uit de zestiende eeuw.
1 – 3 augustus 2022
Zuid-Italië is het echte Italië, zeggen ze wel. Maar wij gaan er juist heen voor een Griekse tempel. Huh?
Tja, de Griekse beschaving is nou eenmaal eeuwen ouder dan de Romeinse. Dus terwijl Rome nog maar een suf dorpje aan de Tiber was filosofeerden de Grieken er al druk op los en voeren ze de Middellandse Zee over om her en der nieuwe gebieden te claimen. Zuid-Italië vormde de Griekse kolonie Magna Graeci en vandaar dat je hier ook Griekse tempels vindt.
31 juli – 1 augustus 2022
Een vulkaan en een ruïne. Als je die twee dingen hoort weet je genoeg: de Vesuvius en Pompeï. Sinds de dramatische uitbarsting in 79 na Christus horen ze onlosmakelijk bij elkaar in de menselijke database.
Wij willen ze allebei bezoeken en dat betekent weer een flink stuk rijden, dieper de zweterige ‘laars’ in. Eerst via de SS1 ofwel Via Aurelia die langs de kust naar Rome voert. Aurelia betekent ‘goud’, daar komt de naam echter niet vandaan, maar van ene Aurelius Cotta die de weg in de derde eeuw voor Christus liet aanleggen - al is hij tegenwoordig geasfalteerd en deels vierbaans, het is dus feitelijk een oude Romeinse weg. En veel onderhoud lijkt er sinds Julius Ceasar niet meer gedaan, want het wegdek is beroerd en we hotsebotsen wat af, tot we tenslotte de moderne tolweg kunnen opdraaien. We passeren Rome rechts en Napels links en arriveren tegen vieren bij camping Spartacus in Pompeï. Een echte stadscamping met simpele grindveldjes waar het zwembad gesneuveld is ten koste van veel lucratievere parkeerplekken, maar voordeel is dat het vanaf hier slechts 5 minuten lopen is naar de ruïnes van Pompeï.
24 - 31 juli 2022
De vakantie gaat naar Italië dit jaar en voor het eerst hebben we vooraf een paar campings besproken. De eerste zit in Vada, niet ver van Pisa. Toscane dus.
De start is wat apart. Wende en ik zitten namelijk al in Frankrijk met de camper vanwege een weekje vakantie met de Frieswijk-clan (zie HIER). Dus stapt Christel zondagochtend in alle vroegte op de Thalys en pikken wij haar op bij een klein stationnetje ten oosten van Parijs en begint vanaf daar het grote boemelen over de Franse péage.
2 - 6 juli 2022
Al jaren spreken Wim en ik over het idee om in Drenthe te fietsen. Het is ons eeuwige plan-B dat nooit doorgaat omdat we wel iets leukers kunnen verzinnen. Maar dit jaar wisten we echt niets beters en dus werd het ... Drenthe.
27 – 30 mei 2022
Vroeger ging je naar Londen voor de musea en de bezienswaardigheden. Tegenwoordig komt daar Harry Potter bij. Tenminste, als je met Wende op stap gaat.
Ze is een grote fan, al gevorderd tot boek nummer zes en heeft alle films gezien, dus speciaal voor haar had ik maanden geleden al een verrassing geregeld: een uitstapje naar the place where the magic happens, ofwel de Harry Potter Filmstudio van Warner Brothers in Londen. Dat zou op zondagmiddag plaatsvinden. En omdat we vrijdag al vertrokken hadden we eerst nog anderhalve dag om ons aan de meer traditionele must-sees van de hoofdstad te wijden.
30 april - 7 mei 2022
Wat de Ourthe is voor het noorden is de Semois voor het zuiden van de Ardennen. Ofwel een plezierrivier die zich in duizend bochten wringt om ieder plaatsje aan te doen opdat zoveel mogelijk toeristen kunnen kajakken en waterfietsen, zo lijkt het wel.
16 - 18 april 2022
Met Pasen een weekendje weg in eigen land. Dan moet je geluk hebben met het weer. Dat hadden we.
Het was warm en zonnig, prima weer om te kamperen. En dat vond iedereen kennelijk, want veel campings langs de kust zaten vol, merkten we. Uiteindelijk konden we terecht bij een bescheiden kampeerterreintje in Wijk aan Zee. Het was eigendom van het Nivon, een socialistische organisatie die een eeuw geleden is opgericht met het doel om de arbeiders te verheffen en verpozing in de natuur te bieden. Tegenwoordig beheren ze een aantal kampeerterreinen en natuurvriendenhuizen die worden gerund door vrijwilligers en waar gemeenschapszin hoog in het vaandel staat. Het is kleinschalig en sympathiek en komt uit een ouderwets rood hart. Een vriendelijke man wees ons een plekje achterin een klein veldje en dat zag er prima uit.
20-23 oktober 2021
Acht uur ’s ochtends, op het balkonnetje van kamer 4006. Onze room with seaview betaalt zich uit. Voorbij de hoteltuin en de palmbomen strekt zich een blauw panorama van water en lucht uit zover het oog reikt. Een mooie zonnige dag lonkt.
16 – 20 oktober 2021
Een eiland ... ver weg ... met gedoe tussen Grieken en Turken… Nee, veel weten we nog niet over Cyprus wanneer we zaterdagochtend in Eindhoven op het vliegtuig stappen naar het verst verwijderde stukje Europese Unie dat je kunt bedenken.
Een dagje Brussel. Dat betekent een rondje Grote Markt, Manneken Pis en de statige Koningswijk met zijn hobbelige keien en verrassende uitkijkjes over de binnenstad. Maar Brussel is meer.
Voor mij heeft Brussel een speciale betekenis. Ik heb hier een jaar gewerkt in het Europese Parlement, in 1999/2000, en woonde er toen door de week. Daarom is een bezoek aan Brussel voor mij niet compleet zonder ook naar de Europese wijk te gaan, naar het Europese Parlement en de buurt daar omheen waar ik veel tijd doorbracht. Ook nu dus. Twintig jaar later blijkt er wel één en ander veranderd. Het parlementsgebouw is natuurlijk nog steeds dezelfde kolos van glas en staal, maar de toegang, destijds een bouwput waar je over planken moest manoeuvreren, is nu een gesoigneerd plein waar mensen foto’s staan te maken en de plaatselijke jeugd aan het skateboarden is. Kijkend naar de enorme spiegelende façade is het onmogelijk mijn kantoortje te vinden, maar dat kon ik toen ook al niet.
![]() |
| In 2000 voor het parlement |
Vrijheid is: een camper. Ik kan niet anders zeggen, zo hier op een gratis plek aan het riviertje, nou ja, het beekje de Masblette dat eindeloos voorbij keuvelt. Net teruggekeerd van een mooie wandeling en nu luie stoel, koud biertje en opgeladen laptop onder handbereik.
Over de Ardennen hebben we het dan. Omdat Christel weer aan het werk moest, maar ik nog een weekje vrij was, besloot ik zelf een paar dagen met de camper op stap te gaan. En omdat je in een paar dagen niet ver komt, werd het dus België. Heel graag wilde ik eens een bezoekje brengen aan Waterloo en dus reed ik dinsdag die kant op met onze Ducato rammelbak. Onderweg werd ik nog gegeseld door stortbuien, maar toen ik aankwam begon de zon te schijnen, wat kan het weer toch cliché doen soms.
3
augustus 2021
Het is zover, na 33 jaar ben ik terug in Boedapest. Destijds arriveerde ik per fiets, na een prachtige tocht door Europa (zie HIER), nu natuurlijk per camper. De tijden zijn veranderd. Voor mij, maar ook voor Boedapest.
Niks IJzeren Gordijn en communisme meer. Hongarije is een kapitalistische democratie en doet mee aan de grote Europese droom, als lidstaat van de Europese Unie. Al is het een zorgenkindje, met die rechts-extremistische Orban en zijn repressieve politiek. Maar je kunt Hongarije gewoon binnenrijden zonder visum, overal pinnen, Engels praten met de inwoners (vooral jongeren), shoppen en lekker op terrasjes zitten. In 1988 was dat er allemaal nog niet bij, kan ik je verzekeren.
30 juli – 5 augustus 2021
Tot
een eeuw geleden vormden Oostenrijk en Hongarije één staat, de
Oostenrijk-Hongaarse dubbelmonarchie. Nu moet je een grens over naar Hongarije.
Wij passeren hem in Hegyeshalom. Grappig trouwens dat Hongarije je verwelkomt met 'shalom'. Maar dat terzijde.
28 – 30 juli 2021
“Wenen? Om te huilen!”
Wende Cools
Er is een hoop geschiedenis geschreven in Wenen. Aan die lijst van historische gebeurtenissen kan vanaf nu ook de glorieuze intocht van Wende, Christel en Arthur uit Utrecht worden bijgeschreven.
Een heroïsche prestatie, voorwaar. Het vereist namelijk 14 kilometer fietsen vanaf de camping in Klosterneuburg. Weliswaar via fietspaden en over terrein – langs de Donau – zo plat als een schnitzel, maar wel in verzengende hitte, tegen de dertig graden aan. Maar Cools & co geven geen krimp. Een kilometerslang grindpad langs de rivier, een ijzeren brug, betonnen pijlers vol graffiti, cruiseschepen als de Maxima 1, tenslotte de drukke straten van Wenen en eindigen bij een schaduwrijk bankje in de Volksgarten, het voortuintje van wat ooit – toen Oostenrijk nog iets voorstelde – de keizerlijke residentie was, te weten de Hofburg.
22 – 28 juli 2021
In Lofer dus. Een lief dorpje niet ver van Salzburg. Kerkje, hoofdstraatje, mooie huizen met houten balkons vol rode geraniums. Plus een skilift naar een bescheiden skigebiedje - de Loferer Alm - waar ’s zomers veel gewandeld wordt. Ein toller Sommer in Östereich’s schönste Wanderalm! belooft het plaatselijke toeristenbureau.
17 - 22 juli 2021
De afgelopen jaren zijn we een paar keer door Oostenrijk gereden. En elke keer dachten we: zum Teufel, wat is het hier mooi! En wat zijn de mensen nett! Dus dachten we dit jaar, laten we een keer wat langer blijven.
Een plan hadden we niet, maar toeval wilde dat we vlak voor vertrek hoorden dat een vriendin van ons ‘ergens’ in Oostenrijk zat. Dus lag het voor de hand: we gaan naar ‘ergens’. We vertrokken op zaterdagmiddag en brachten de nacht door in Mühlheim, op een camperplek vlakbij de Rühr - die nog vervaarlijk hoog stond, merkten we. Het was namelijk het weekend na die beruchte week van hevige regenval en overstromingen in Limburg (en België en Duitsland).
3
– 7 juni 2021
Beweerd wordt dat het de mooiste fietsroute van Nederland is: de LF1 ofwel de Noordzeeroute. Van Den Helder tot Vlissingen, eindeloos slingeren langs zee, duinen en badplaatsjes, bijna 300 kilometer in totaal. Dat leek Frieswijk en d'n Helder - Wim voor vrienden - wel wat voor hun jaarlijkse fietstocht.
1 - 5 mei 2021
Kijken, kijken, niet komen… Ook deze meivakantie konden we niet naar het buitenland vanwege de coronamaatregelen, maar naar het buitenland kijken mocht natuurlijk wel. En dus gingen we naar het drielandenpunt.
19 - 21 augustus 2020
We sluiten de vakantie af met een bezoek aan Toboggan. Dat klinkt als een onbekende Franse streek, maar is het woord waarmee Fransen een reuze glijbaan aanduiden waar je met een opblaaskussen vanaf gaat. Een parc aquatique dus.
14 - 19 augustus
We hebben een plek aan de Drôme gevonden. En ja, inderdaad een droomplek. Groot, privé, overschaduwd door pijnbomen en met uitzicht op river en bergen.
Ach ja, die Fransen met hun
streken. Ik ben nooit een ster in al die namen geweest. Als mensen vroeger
zeiden dat ze naar streek A of streek B gingen, moest ik altijd vragen waar dat
lag ten opzichte van Parijs, mijn enige referentiepunt. Inmiddels is dat wel
iets beter geworden, maar een connaisseur kun je me zeker niet noemen.
10 – 14 augustus 2020
De Pyreneeën waren het hoogtepunt van onze reis. Opgelucht rollen we nu terug naar het dieptepunt, de Middellandse Zee.
8 - 10 augustus 2020
Met een oude diesel naar het hoogste land van Europa. Briljant idee.
Over Andorra hebben we het dan.
Een dwergstaatje in de Pyreneeën, exact even groot als de Noordoostpolder, maar dan met een gemiddelde hoogte van 1996 meter een tikkie bergachtiger. Vanuit Frankrijk leidt er één weg naartoe en
die gaat over de hoogste bergpas van de Pyreneeën, de Port de Envalira van 2409
meter.
6 – 8 augustus 2020
En toen kroop het kwik tot boven de veertig graden. Hoogste tijd om op zoek te gaan naar de enige vrienden die we hebben met een eigen zwembad.
1 – 6 augustus 2020
De weg naar het zuiden is warm en zonnig en als vanouds rijgen de bekende plaatsnamen - Antwerpen, Gent, Rijssel dat ineens Lille wordt - zich aaneen richting Frankrijk. Voor het eerst kiezen we het ruime Europese sop met onze ‘nieuwe’ Fiat Ducato, door Wende de ‘Donald Duckato’ genoemd naar haar favoriete strip van dit moment.