Niet zonder slag(regens) of stoot...

14 augustus 2019

Slagregens in Tsjechië...

...en ook opruimen gaat niet zonder slag of stoot!

Chvalšiny 2

8 – 12 augustus 2019

Kabbeldekabbel. Het campingleven in Chvalsiny. Zwemmen, activiteiten voor de kinderen, praatjes met de buren.

Chvalšiny

5 - 8 augustus 2019

Chvalsiny is een schattig dorpje in het zuidwesten van Tsjechië, de streek die Bohemen heet. Twaalfhonderd inwoners, kerkje, pleintje, winkeltje. Plus aan de rand van het dorp een Nederlandse camping die ’s zomers een flinke slinger geeft aan de rustieke plattelandssfeer.

Duitsland

Ik ben wel een liefhebber van Duitsland, geloof ik. Dat komt denk ik door de Duitse literatuur. Ik heb eindexamen Duits gedaan op de middelbare school en veel Duitse boeken gelezen, vooral van mijn favoriet Herman Hesse. Met name zijn romans, waarin vaak wordt gezworven door een pre-industrieel landschap, hebben ervoor gezorgd dat ik een weemoedig gevoel van avontuur krijg als ik aan Duitsland denk. Volkomen irrationeel, en volkomen waar. En dat ik vloeiend Duits spreek, helpt natuurlijk om me thuis te voelen in dat land. Hieronder een greep uit de loop der jaren.

Naar Berchtesgaden, Hitler’s beruchte buitenhuis (HIER)

Een weekendje met Christel’s familie naar de Eifel (HIER)

Een weekendje naar het Odenwald (HIER)

Een fietstocht naar Berlijn (HIER)

Een fietstocht naar de Eifel (HIER) en langs de Vennbahn met Wim (HIER).

Een vakantie met Peter, onder andere naar Buchenwald (HIER)

Een fietstocht langs Rijn en Donau, onderweg naar Boedapest (HIER)

 

Naar Tsjechië

2 - 4 augustus 2019

Salzburg, zaterdagavond. Het parkeerterrein bij het Austria Trend Hotel is vol. Geen nood, jullie kunnen ook parkeren bij de Merkur Supermarkt hiernaast, zegt de vriendelijke receptionist. Dus dat doen we braaf.

Pinksteren 2019

7 - 11 juni 2019

Pinksteren. Een extra lang weekend dit jaar, want in verband met studiedagen is Wende ook op vrijdag en dinsdag vrij. Dus…naar de Ardennen!

Kusturkije

1 - 4 mei 2019

Met Turkije heeft onze all inclusive weinig te maken. In die zin kan het beter een all éxclusive heten. Zo’n resort sluit je grondig af van het land.

Dat kan heerlijk zijn als je ervan houdt. Een soort vijf sterren Groundhog Day, gevangen in een eeuwige loop van buffetten en cocktails bij het zwembad. Wende hoor je zeker niet klagen. Maar met reizen heeft het geen reet te maken en wat dat betreft vinden we het dus een tikkie saai. 

Efeze

30 april 2019

Op een half uur rijden van ons ons resort vind je de best bewaarde stad (na Pompeï) van het Romeinse Rijk: Efeze. Goede reden om even uit onze all inclusive bubble te stappen.

Efeze gold als de hoofdstad van het Aziatische deel van het Romeinse Rijk en er woonden een kwart miljoen mensen. Het was een belangrijke haven- en marktstad en kon bogen op een van de zeven antieke wereldwonderen, de tempel van Artemis die vele pelgrims trok. Later verbleven zowel de apostel Johannes als de apostel Paulus in de stad; die laatste richtte een van zijn befaamde brieven aan de Efeziers. 

Turkije

28 - 29 april 2019

Maandagochtend. Voor de eerste keer opent Wende de deur van ons bungalowtje. Ze kijkt naar buiten, snuift. En roept dan blij: “Ik ruik roerei!“

Morillon (slot)

2 maart 2019

Vrijdag valt er inderdaad neerslag. Regen bij ons chalet, hagel in de lift omhoog en op de top sneeuw. Een heuse white-out wacht ons daarboven.

Quatre couleurs: bleu

28 februari 2019

Skiën draait om vier kleuren: groen, blauw, rood, zwart. Het zijn de aanduidingen van de pistes, in oplopende volgorde van halsbrekendheid. Blauw is mijn kleur dezer dagen.

Morillon

22 - 25 februari 2019

Skiën dus.  Met een lift een berg omhoog en dan op twee dunne latjes weer naar beneden. Je moet wel gek zijn.

Mister Wonder

Op 25 november is 'Mister Wonder' verschenen, het boek over m'n vaders leven. Het was eeuwig jammer dat hij er zelf niet bij kon zijn, al deed de onverwachte verschijning van een fladderend vlindertje tijdens de boekpresentatie - op 25 november in Britswerd - eventjes anders vermoeden. Hoe dat precies zit, kun je lezen op pagina 449. De eerste druk in hardcover is helemaal uitverkocht, maar inmiddels is er een tweede druk beschikbaar in paperback. Interesse? Hier kun je hem bestellen!

 

Leogoland

15 - 18 augustus 2018

We verlaten Zweden. Een paar uur rijden door licht golvend landschap met veel bos en heel af en toe een huisje. Ditmaal nemen we niet de brug naar Denemarken, maar een pontje, die van Helsingborg naar Helsingør.

Vättermeer

12 - 15 augustus 2018

Vanuit Stockholm begint eigenlijk de lange weg terug, maar we maken een aantal tussenstops. De eerste, na een dag reizen, is een camping aan het Vättermeer, niet ver van Jönköping.

Stockholm

10 - 12 augustus 2018

Een stad gebouwd op palen, dan denk je toch aan Amsterdam. Maar Stockholm kan er ook wat van. Letterlijk betekent de naam ‘eiland op palen’ en dat verwijst naar de ligging op 14 eilandjes, verbonden met 57 bruggen, aan de in de ijstijd ontstane ‘scherenkust’ van 24.000 rotseilandjes langs de Oostzee.

Rada 2

6 - 10 augustus 2018

Als de kinderen het maar leuk hebben is de vakantie geslaagd. Wat een vreselijk cliché! En hoe waar! Wat dat betreft hebben we een prima weekje op camping Radastrand gehad.

Rada

2 - 6 augustus 2018

Zomer in Zweden. Je weet niet wat je meemaakt, anno 2018. Zonovergoten dagen, lauwwarme meren en vanwege de droogte geen mög te bekennen. Scandinavische rust en ruimte gecombineerd met mediterrane loomheid. Zó hebben we het graag.

Bonnefooi

30 juli - 2 augustus 2018

Op de bonnefooi. Klinkt leuk, maar hoe regel je dat eigenlijk? Als volgt. Op zaterdag besluiten maandag te vertrekken, maar nog niet weten waar naartoe. Vaag aan Hongarije denken, in ieder geval ‘die kant’ op. En dan op zondag wakker worden en zeggen: nee, we gaan naar Zweden.

Vennbahn

20 - 26 juli 2018

Voor ons jaarlijkse fietsavontuur wilden Wim en ik eens iets anders. Geen platgestampte polderpaden ditmaal, maar iets ruigers en woesters, iets voor echte mannen – maar asjeblieft niet te zwaar natuurlijk. Dat werd dus de Vennbahn.

Tel Aviv

10 mei 2018

Vandaag is het Hemelvaart, de dag waarop Jezus is opgevaren naar God, zijn Vader in de hemel. Ook wij verlaten Jeruzalem, maar gewoon met de auto.

We hebben nog één dagje te besteden en het plan is om naar Massada te gaan, het heuvelfort waar zo’n 1000 joden zich dapper verweerden tegen de Romeinse legioenen en, toen de nederlaag onvermijdelijk bleek, liever zelfmoord pleegden dan zich over te geven. Daarmee is Massada een symbool geworden van joodse onverzettelijkheid. Maar...

70 jaar Israël

11 mei 2018

Deze week, op 15 mei om precies te zijn, viert de staat Israël haar zeventigste verjaardag. Dat het land bestaat mag een groot wonder heten. Hier een beknopte cursus Israël voor beginners, gevorderden mogen een beurt overslaan.

Eeuwenlang was Palestina een armoedige provincie van het Ottomaanse Rijk, vanuit Istanbul bestuurd door ongeïnteresseerde sultans die in hun harem in het Topkapipaleis wel iets anders aan hun hoofd hadden, om maar te zwijgen van hun  andere lichaamsdelen. Maar in november 1917 stonden er ineens Engelse troepen voor de Jaffa Gate in Jeruzalem en kreeg hun aanvoerder, generaal Allenby, uit handen van de lokale grootmoefti de sleutels van de stad overhandigd. Iedereen juichte, de gehate Turken waren verdreven. Maar het lachen zou allen snel vergaan – met name de Engelsen.

1917, George Allenby arriveert in Jeruzalem

Jeruzalem

8 - 10 mei 2018

Jeruzalem is een vierduizend jaar oude stad, waar drie wereldreligies hun grootste heiligdommen hebben en vele lagen historie over elkaar zijn geschoven. Er is, kortom, ongelooflijk veel te zien, dus wat doe je dan als je er maar twee dagen bent? En een kind bij je hebt dat eigenlijk vooral wil zwemmen?

Meer van Galilea

6 - 7 mei 2018

Van het heilige land dat Israël is hebben we nog niet veel meegekregen, maar daar gaan we nu verandering in brengen. Na drie nachten verlaten we ons prima appartementje in Haifa en rijden naar het oosten, waar we afdalen tot 250 meter onder zeeniveau, naar een waar broeinest van bijbelse activiteiten: het Meer van Galilea.

Akko

5 mei 2018

Vandaag maken we een uitstapje naar het hoge noorden van Israël. Eerst gaan we naar de grotten van Rosh HaNikra, de enige plek in Israël waar gebergte de zee in loopt. Voor de rest bestaat de kustlijn uit zandstrand, 270 kilometer lang, de paar kilometer bij Eilat aan de Rode Zee niet meegerekend.

Haifa

4 mei 2018

Haifa is de belangrijkste havenstad van Israël. Voor de meeste joden die tussen 1920-1950 terugkeerden naar het beloofde land was Haifa het eerste wat ze zagen. En inderdaad, dat beloofde wat... Haifa is namelijk een fraai, pittoresk plaatsje.

De stad, met zo’n 270.000 inwoners, ligt tegen een heuvel aan, Mount Carmel van 546 meter hoogte. Vanaf de top heb je een weids uitzicht over stad, baai en Middellandse Zee. Uitgestrekt langs de helling liggen de prachtig groene Baha’i Gardens, maar díe moesten de immigranten van toen nog missen, want de tuinen zijn pas eind twintigste eeuw aangelegd.

Naar Israël

Het is zo’n vier uur vliegen naar Israël. Toen we anderhalve dag voor vertrek de tickets uitprintten, die in januari waren besteld, bleek er ineens een raar woord op te staan: Eindhoven. Terwijl we helemaal klaar waren om op de trein naar Schiphol te stappen en de auto al hadden uitgeleend.

Even schakelen dus, maar goed, dat kunnen we, op naar Eindhoven dan maar en vandaar de lucht in. Troffen een opmerkelijke gezagvoerder, een soort gesjeesde kunsthistoricus die onderweg over de intercom ineens losbarstte in verhalen over Griekse mythologie en boven Rhodos, ongelogen, een extra bochtje maakte zodat iedereen een blik kon werpen op de plek waar ooit de Kolossos van Rhodos stond, een van de zeven klassieke wereldwonderen, aldus de piloot. Zo kwamen we, met een minuut vertraging wegens sight seeing, aan op Ben Goerion Airport in Tel Aviv.

Levensverhaal

Een jaar geleden ben ik begonnen het levensverhaal van mijn vader op te schrijven. Ik heb hem geïnterviewd, me verdiept in de historische context en maak er nu een samenhangend geheel van. M’n moeder helpt me daarbij. 

Je moet wát met je tijd, zou je kunnen zeggen. Maar de aanleiding was serieus: mijn vader had longkanker gekregen en zijn dagen waren geteld. Het zijn er nog flink wat geworden, zijn laatste jaar liep beter dan iedereen had verwacht, artsen inclusief, maar op 12 maart 2018 is hij uiteindelijk overleden.

Wander voorop bij onze nieuwjaarsduik in 2010

Terug

13 - 16 augustus 2017

Terug in vier dagen, de helft van de heenreis. Geen omweg via Liechtenstein, maar gewoon de snelste route.

Ver komen we niet, de eerste dag. We vertrekken pas om één uur. Inpakken kost tijd, betalen kost tijd, nog een bal met een speeltje uit een automaat halen kost tijd. Oostenrijk halen we nog, maar veel verder dan dat wordt het niet. We overnachten ergens midden in het land, op camping Elisabethsee die schitterend tussen de bergen is gelegen, aan een klein stuwmeertje. De eigenaar is een vriendelijke man met een cowboyhoed die ons bij inchecken moeiteloos een royale korting geeft. Ach, € 30 is ook goed, zegt hij terwijl hij net € 47,50 heeft voorgerekend op een kladblaadje. Hij beheert tevens een restaurantje op de camping, waar we ons tegoed doen aan pils en pizza. Een gezellige avond.

Slovenië 2

6 – 13 augustus 2017

Slovenië: the only country in the world with love in it's name, zeggen de Slovenen zelf. Maar wat is het eigenlijk? Ik bedoel: behalve een klein iets waar je doorheen rijdt richting Kroatië, zoals de meeste Nederlanders doen.

Dat laatste geldt trouwens ook voor Christel en mij. In 2012 zijn we twee uur  in Slovenië geweest: een uur heen en een uur terug. Het enige dat we toen over het land opstoken –dankzij een prijzig lesje van een politieman– was dat je er een tolvignet voor nodig had. Dat is nog steeds zo, maar tegenwoordig wordt het niet-te-missen aangegeven bij de grens. Ons gemopper heeft kennelijk effect gehad...

Hoogtepunt

10 - 11 augustus 2017

We kunnen Adrenaline Park Menina natuurlijk niet verlaten zonder het klimparkoers te hebben gedaan. Er zijn er twee: eentje voor de kleintjes, en eentje voor de grootjes. Wende en ik nemen de eerste.

Dat wil zeggen: Wende krijgt een heus klimgordeltje omgesjord, maar terwijl ik wacht op de mijne loopt de instructeur al met haar naar buiten, naar het startpunt. Wat blijkt? Ik mag niet mee, ze moet het alleen doen. Oei, spannend…temeer omdat ze met haar 1 meter 17 maar minimaal voldoet aan de vereisten, ofwel ternauwernood met haar handjes bij de ijzeren kabel boven haar hoofd kan waar ze haar karabiners –ijzeren veiligheidsgespen– aan vast moet haken. 

Slovenië

Op zondag, dag acht, rijden we dan eindelijk Slovenië binnen. De 8 kilometer lange Karawankentunnel spuugt ons uit in het meest noordwestelijke puntje van het land, bij dé bezienswaardigheid van Slovenië: het meer van Bled.

Een meer van twee kilometer lang, omzoomd door dennen en heuvels. Op een eilandje in het midden een fraai kerkje en boven een van de oevers een ongenaakbaar kasteel. Het is een plaatje, een ansichtkaart. In de negentiende eeuw werd er veel gekuurd – en tegenwoordig nog steeds, door bleekneusjes uit Noord-Europa die vitamine V tekort komen, van vakantie. Erg toeristisch dus.

Meer van Bled

Oostenrijk

 2 - 6 augustus 2017

De camping bij Innsbruck heeft nog precies één plekje vrij. Dat wil zeggen, er staat jetzt nog einer Wohnmobil, maar die rijdt over een uurtje weg, verzekert de receptioniste ons. Inderdaad: om zeven uur ’s avonds komt perceel 205 vrij voor ons.

Het is een ANWB-camping, dus oranjegekleurd. En alles staat hutje mutje, op elkaar gestapeld als boterhammen in een oud-Hollandse bouwvakkerstrommel. Ook ons kamp moet met beleid worden opgebouwd om alle zooi –camper, auto, twee tentjes, tafels en stoelen– binnen de verfstrepen van 205 te krijgen. Je moet er van houden, die drukte – ik niet echt. Maar we zijn blij onder de pannen te zijn, want het is nou eenmaal hoogseizoen en heel Nederland is inmiddels deze kant op gereden, zo lijkt het.

Liechtenstein

30 juli – 2 augustus 2017

Ieder jaar een nieuw land erbij, zo luidt ons simplistische reiscredo. Deze keer moesten we met een vergrootglas de kaart afzoeken, maar ja hoor, het is weer gelukt: Liechtenstein vormt de bescheiden nieuwe aanwinst voor onze verzameling.

Over bomen, nog meer bomen en een afknapper

Het was weer tijd geworden voor ons jaarlijkse wilde fietsweekendje. Maar indachtig onze helletocht van vorig jaar, toen we tegen de wind in door geestdodend landschap moesten ploeteren, hadden Wim en ik twee dingen besloten. Een, we fietsen alleen met wind mee. Twee, we fietsen alleen door het bos. En dus werd het dit jaar de onvermijdelijke Veluwe.

Donderdagavond pikt Wim me op en eet eerst nog een hapje mee. Daarna zetten we koers naar de paalcamping bij Austerlitz waar we in 2015 ook een nachtje hebben doorgebracht. Twintig kilometer, anderhalf uur fietsen. Onderweg druppelt het een beetje, en als de tentjes eenmaal staan barst er een ongenadig noodweer los dat zo’n beetje de hele nacht zal aanhouden. Donder, bliksem, slagregens. Hoewel we nog geen meter van elkaar staan moeten we bijna schreeuwen om onszelf verstaanbaar te maken. Het zijn beelden die je wel eens ziet op de Zuidcol van de Mount Everest, in de brullende wind op acht kilometer hoogte. Dat houden we niet lang vol. Al gauw trekken we ons terug in ons eigen nylon coconnetje en leggen ons te ruste. Geen hangmat vanavond – de bespreking van de nieuwste gadgets van Wim stellen we tot nader order uit. Het wordt een onrustig nachtje, vanwege de atmosferische storing wellicht, of anders wel vanwege de hernieuwde kennismaking met slapen op een luchtbedje. Dat nog lek is ook, in mijn geval.

Parijs

2 - 5 juni 2017

Onlangs hebben we met Wende de Domtoren beklommen. 364 treden omhoog en weer omlaag – het ging met speels gemak. Dat vroeg om een nieuwe uitdaging.

Wende, wil je naar de Eiffeltoren? Ja hoor, Wende wil wel naar de Eiffeltoren. Die kent ze nog van ‘Dora op wereldavontuur’. Dus stappen we in de auto en gaan naar het enige wereldwonder waar je zo naartoe kunt rijden. En die een hoop treetjes telt.

Hazeilles

 21 - 28 april 2017

Met de hele familie naar de Ardennen. Het is de achtste keer inmiddels –achtenhalf als je het trouwweekend van Natalie meetelt – maar voor het eerst gaan we in het vóórjaar, niet het najaar.

Reden is dat voor het eerst ook wij, afdeling Utrecht, afhankelijk zijn van de schoolvakanties en aangezien de herfstvakanties in regio Noord en Midden niet synchroon bleken te lopen moesten we uitwijken naar het voorjaar. Geen ramp natuurlijk, al lopen we dan voor op de trouwdatum van m’n ouders, die in oktober valt. We hebben hun 50-jarige huwelijk dus een half jaar te vroeg gevierd.

Mooi geweest

Ouwe oma is overleden. Ze begon haar leven als meisje, werd toen vrouw, moeder, oma en uiteindelijk, toen de kleinkinderen ook weer kinderen kregen, ‘ouwe oma’, om haar te onderscheiden van de andere oma’s. Paulien Cools, geboren Overweter was haar naam.

Ouwe oma was oud, heel oud. Zelf mocht ze graag zeggen dat ze de Eerste Wereldoorlog nog had meegemaakt. En dat klopte in zekere zin: ze was geboren in maart 1918, acht maanden vóór in Versailles de vrede werd getekend. Kruipend haalde ze dus het einde. Volgend jaar zou ze 100 zijn geworden, maar dat bleek te ver voor haar. Op woensdag 25 januari, om kwart over vijf in de ochtend, verruilde ze het tijdelijke, dat al bijna eeuwig begon te lijken, voor het enige echte eeuwige. Eindelijk rust.

Oud en nieuw: ouwe oma met de pasgeboren Wende

Thailand

Thailand: het land lijkt een cliché van fout toerisme met z'n sex, drugs en back packers rock 'n roll. Lang meden we het, maar toen we er toch een keer verzeild raakten bleek het ... een heerlijk land.

Inmiddels zijn we er twee keer geweest:

- in 2010 (HIER) 

- in 2016 tijdens ons wereldreisje (HIER)

Want nu kan het nog

September - december 2016

 

109 dagen, 7 landen, ontelbare zwembaden. Wat een reis! 

Van prachtige strandjes in Thailand tot een vleermuisgrot in Borneo, van knekelvelden in Cambodja tot een rivier vol dansende vuurvliegjes op Maleisië – we hebben zo verschrikkelijk veel gezien. 

Helaas meestal wat korter dan gewild, vanwege de ongeduldige kleuter in het gezelschap die het liefst niets anders deed dan zwemmen. Er is dus ook eindeloos gepoedeld en geplonsd, in oceanen, watervallen, zwembaden, waterparken, pierebadjes. 

Leuk was het bezoek aan familie en vrienden in Australië, indrukwekkend de oorlogsverhalen in Vietnam en…eh…kort vooral het uitstapje naar Brunei. 

Of Wende het zich later zal herinneren? Hmmm. Wij zullen deze reis in ieder geval niet meer vergeten.

 

 

 

Grote trek

We hebben nog steeds honger. Honger naar…meer. Meer zien, meer beleven, meer landen bezoeken. 

Vandaar dat wij dit jaar, na al het gereis van de laatste jaren, nog eens een extra grote reis gaan maken. Zo'n vier maanden gaan we weg. We vertrekken na Wende’s verjaardag, 1 september, en willen voor Kerst weer terug zijn. Het is het laatste jaar voor Wende leerplichtig wordt, dus zoals we vaak te horen krijgen: ‘nu kan het nog’.

Nog twee weken

Het is bijna zover: nog twee weken en dan gaan we langer op reis dan ooit tevoren, bijna vier maanden liefst. Mooi vooruitzicht, zeker op een Hollandse pleuriszondag tijdens welke de regen met bakken uit de hemel komt. Het weer houdt ons vandaag aan huis gekluisterd. 

Kloten

4 - 5 september 2016

De luchthaven van Zürich heet Kloten. Wij weten waarom. Toen we aankwamen vanuit Schiphol bleek vlucht LX 7178 van Swiss Air naar Singapore gecanceld. Zomaar! Stonden we daar om elf uur ’s avonds ineens met een hyperend kleutertje. Tja, dan denk je wel even aan de woorden van Herman Finkers toen die door het centrum van Kloten wandelde: Dit is dus mooi Kloten!

Singapore

6 - 9 september 2016

Sinha Pura, de leeuwenstad, is een eiland voor de zuidpunt van Maleisië ter grootte van 716 km2, de helft van provincie Utrecht. Van dat oppervlak is een kwart later ingepolderd, onder andere door Nederlandse baggerboeren als mijn vader –‘moddergeuzen’ zoals de schrijver Norel ze noemt. Maar daarover later. 

Op die paar vierkante kilometer verdringen zich 8 miljoen mensen, dus Singapore is vooral een enorme stad, met flats zover het oog reikt. Imposant is de skyline van het Financial district met tientallen wolkenkrabbers. Vanuit het reuzenrad dat hier is neergezet, de Singapore Flyer, kijk je er recht tegenaan. Kijk je de andere kant op, dan zie je de zee en de lange sliert schepen die in file naar de haven vaart. Want daar staat Singapore ook bekend om: het is de grootste haven ter wereld. Samen met Rotterdam, zeggen wij in Nederland dan altijd. Maar hier halen ze hun schouders op. Rotterdam? De taxichauffeur had er nog nooit van gehoord. 

Maleisië

In 2016 een week of vijf naar Maleisië geweest, in het kader van ons 'Nu kan het nog' - wereldreisje van destijds. Eerst een rondje tegen de klok in op het vasteland, waar we aan de oostkust hebben gedoken bij een paar heerlijke eilanden (Tioman en Tenggol) en aan de westkust de bekende plekken hebben bezocht (Cameron Highlands, Kuala Lumpur, Melaka). Vervolgens zijn we overgestoken naar Maleisisch Borneo voor oerwoud, apen en grotten.

Tioman 1

Tioman

9 - 11 september 2016

Vanuit Singapore rij je in een half uurtje via een dam naar Maleisië. Je komt dan in Johor Bahru. Hier moesten we een paar uurtjes wachten op het busstation omdat de eerste bus naar Mersing pas ’s kwart voor zeven avonds vertrok.

Tioman 2

 11 - 16 september

Luieren op een tropisch eiland. Zwemmen, duiken, rijst eten in vele varianten en Pluk van de Petteflet lezen. Zie hier het leven op Tioman.

Salang is een klein stukje op de jungle veroverde beschaving. Een paar restaurantjes, een paar duikshops, een supermarktje, plus hutjes voor toeristen. Na een dag weet je waar alles is en na nog een dag heb je het gevoel dat je iedereen kent. Van de rastafari die Bob Marley draait in z’n duikshop tot de verveelde serveersters van restaurant Salang Beach Resort. Het is klein en geïsoleerd. 

Malaysia Day (niet onze dag)

16 september (Malaysia Day) 2016

Sommige reisdagen verlopen beter dan andere. Zei de man die de Titanic miste.

Neem bijvoorbeeld een dag waarop je veel te vroeg opstaat en ontzettend moet haasten om klokslag zeven uur op de pier te staan voor de enige ferry van die dag, en dan te horen krijgt dat de boot vertraging heeft, zodat je uiteindelijk meer dan twee uur staat te wachten op die pier, grotendeels in een tropische stortbui die aan alle kanten het afdakje binnenspettert – zo’n reisdag begint niet echt lekker. Door die vertraging mis je de bus die je had gereserveerd, en moet je opnieuw tickets kopen en wachten. Als je dan aankomt bij je budgethotel, waar je wordt ingecheckt door een naar mannetje dat zuchtend YouTube even op pauze zet, blijkt je kamer  –o gruwel!– een hok zonder ramen te zijn, en ruilen heeft geen zin want in dit ingebouwde pijpenlaatje van een hotel heeft geen enkele kamer een raam. Laten we het dan maar gezellig maken, met een vrolijk kindermuziekje, maar als je het paarse kinderkoffertje opentrekt ontdek je dat deze kletsnat is van binnen, wat raar, ding is toch soort van waterdicht? En als  je de natte items een voor een oppakt en te drogen legt, van de zeiknatte handdoek tot de soppige cadeautjes voor onderweg, dan ontdek je… De iPhone. Weg. Weg? Weg! Fiefafoetsie. Nou, zó’n reisdag kan dus echt beter.

Wachten...

Telefoon

Voor iedereen die Christel wel eens appt: Christel is haar telefoon kwijt. Verloren of gestolen, dat is niet helemaal duidelijk, maar verdwenen is hij beslist. Appen kan dus niet meer, mailen wel.

Cherating

17 – 20 september 2016

Een paar dagen doorgebracht in Cherating, een klein plaatsje aan zee. Volgens de reisgids een backpacker-oord wiens beste tijd voorbij is. Echt iets voor ons dus...

We hebben weer een klein chaletje in een tuin. Twee toekans scharrelen op het dak van de overburen.