Egypte 1999

Egypte ligt als een waterscheiding in m'n reisbestaan. Daarvoor had je Europa, daarna de rest van de wereld. Het was de fabelachtige erfenis uit het rijk der farao's –de piramides, Aboe Simbel, de schat van Toetanchamon– die me overhaalde uit m'n comfortzone te treden en me te wagen aan zoiets nieuws en exotisch als het Midden Oosten. De eerste helft reisde ik met een groep, daarna zette ik in m'n eentje door. Het werd een onvergetelijke ervaring.

Kortsluiting

Hoe groot is joùw wereld? Reclameleus van een aantal jaren geleden. Waarvoor, waarvan, dat weet ik niet meer,* maar die vraag is sindsdien in mijn hoofd blijven hangen en heeft me aan het denken gezet. 

Heenweg

December 1999

 

Mijn reis zou groeps zijn en georganiseerd. De eerste en laatste keer in mijn leven dat ik zoiets zou doen, met uitzondering van de bijzondere tocht naar Bhutan (HIER) in het kielzog van een gezelschap Duitse boeddhisten. 

Luxor

December 1999

 

 "Allahu akbar, ashadu an la ilaha ill Allah."
   Allah is groot, ik getuig dat er geen andere God is dan Allah.

Maar weinig in de wereld is zo betoverend als de adhan, de islamitische gebedsoproep. Ik hoorde hem die ochtend voor het eerst in mijn leven. 

Bij het krieken van de dag, rond half vijf, begon de muezzin vanuit de minaret  zijn ‘Allahu akbar’ via luidsprekers uit te strooien over alle hoeken en gaten van Esna, helemaal tot in mijn hut op de Rosetta.  Ik werd er wakker van en luisterde gefascineerd. Het klonk mysterieus, ontzagwekkend, ànders. Op slag besefte ik weer waar ik was: in een wereld die niet de mijne was.

Nijl

December 1999

 

We gingen varen. ’s Nachts stak de boot ongemerkt van wal, ’s ochtends zag ik Egypte voorbij drijven. Van Luxor, eigenlijk Esna, voeren we in twee dagen naar Aswan, zo’n 150 kilometer naar het zuiden. 

Dat is stroomópwaarts: de Nijl, samen met de Amazone de langste rivier ter wereld, stroomt van z’n twee bronnen in Ethiopië en het Victoriameer (tussen Kenia, Oeganda en Tanzania) zo’n 6500 kilometer door Soedan en Egypte om via een kolossale delta –groen, moerassig, vogelrijk– tenslotte uit te monden in de Middellandse Zee. Als men dus spreekt van Boven-Egypte bedoelt men het zuiden; het noorden, Caïro en de delta, noemt men Beneden-Egypte.

Aswan

December 1999

 

Aswan is de zuidelijkste stad van Egypte. Vroeger begon hier het Egypische rijk, en dat is eigenlijk nog steeds zo, al ligt de officiële grens –een lineaalstreep van de Engelsen uit 1899– nog zo’n tweehonderd kilometer meer naar het zuiden. 

Omringd door woestijn, hemelsbreed 700 kilometer van Caïro en dichter bij Soedan en Eritrea dan bij de Middellandse Zee, voelde Aswan voor mij als het einde van de wereld. In vroeger tijden was men naar Caïro drie tot vier weken met de boot onderweg. En al kon dat tegenwoordig een stuk sneller, zeker als je met het vliegtuig ging, toch was ik nog nooit op zo’n afgelegen plek geweest.

Aboe Simbel

December 1999

 

Helemaal aan het begin van de cruise had onze gids, Reza, een stenciltje uitgedeeld. Er stonden alle excursies op die je kon doen. Extra, niet inbegrepen in de cruise, de meerprijs was in US Dollar aangegeven. 

De duurste excursie, $ 150, betrof een bezoek met een vliegtuigje aan Aboe Simbel. Slechts twee mensen uit onze groep meldden zich hiervoor aan: ikzelf, en de enig andere alleenstaande man, een Nederlandse Egyptenaar die z’n land van herkomst wilde leren kennen. De rest boeide het niet of vond het te duur. Begrijpelijk misschien, maar ze beseften niet dat $ 150 een koopje is voor een ervaring die onbetaalbaar is.

Caïro

December 1999

Van Aswan voeren we terug naar Edfu. Onderweg werd er een soort bonte avond georganiseerd waarvoor iedereen duizend-en-één-nacht kleding kreeg aangereikt die kennelijk standaard aanwezig was op de boot. 

Ik trok een lang gewaad aan en zette een fez op m’n hoofd; m’n gezicht kreeg een snor met sierlijk gedraaide punten geschminkt. Kalief Arthur de Eerste. Voor al uw feesten. Er werd gelachen, gedronken, gedanst. Gids Reza deed onder luid applaus een soepele, nogal sensuele dans, en ik herinner me dat ik met jaloezie naar hem keek, naar het ogenschijnlijke gemak waarmee deze charismatische man opereerde. Een lange knappe verschijning met een diepe stem, van huis uit archeoloog, maar gids geworden omdat er –ironisch genoeg– geen droog brood te verdienen viel in de archeologische schatkamer die Egypte is. Hij was westers, ontwikkeld. Vertelde dat hij wel eens in Amsterdam was geweest en wat hij niet begreep, zei hij, was waarom je in Nederland, waar mannen en vrouwen elkaar frank en vrij konden ontmoeten, overal, altijd, waarom je dan toch nog prostituees had.

Piramides van Gizeh

December 1999

‘De mens vreest Tijd, maar Tijd vreest de piramides.’

    Arabisch spreekwoord

De piramides moeten wel het grootste wonder van de wereld zijn. In een tijd, lang geleden, dat reizigers uit de Griekse oudheid een lijstje van regionale bezienswaardigheden opstelden, de befaamde ‘zeven wereldwonderen’, waren de piramides al veruit de oudste van allemaal – en tegenwoordig zijn ze de enige die nog fier overeind staan.

Gebouwd rond 2600 voor Christus, eerder dan Stonehenge (HIER), blijken ze onverwoestbaar en houden ze niet op iedereen te imponeren, van de latere farao’s zelf tot de Grieken en de Romeinen, Napoleon (“veertig eeuwen kijken op u neer”) en de miljoenen toeristen van heden ten dage. Ze zijn een icoon geworden, symbool voor van alles en nog wat: Egypte, geschiedenis, oudheid, grootsheid, menselijk kunnen, mysterie. Want de piramides zijn ook brandpunt van een hoop raadsels en esoterie.

Piramide van Cheops, daarachter Caïro

Caïro 2

December 1999

 

Nog twee dagen bracht ik in Caïro door. Ik nam de shuttle bus naar het centrum en verkende de stad. Te voet – onderhandelen met taxichauffeurs probeerde ik zoveel mogelijk te vermijden. 

Gevolg was dat mijn voeten helemaal kapot gingen. In die dagen, jaren voor hardlopen en het Pieterpad (HIER), kon ik niet veel hebben dáár waar ik aan de aarde vastzat. Voortstrompelend keek ik af en toe naar de stadsbussen met een onbegrijpelijk cijfer op de voorkant die afgeladen vol voorbij reden. Dat je daar als toerist gebruik van kon maken leek me onbestaanbaar. Dus…lopen dan maar.

Vallei der Koningen

December 1999

 

 'Smile, you are in Luxor.'

    Borden langs de weg.

Acht dagen na de start was ik weer terug in Luxor. Te zeggen dat het leek of ik thuiskwam zou overdreven zijn, maar ik begon duidelijk gewend te raken aan Egypte. 

 

Ik liep restaurantjes binnen. Ik huurde een fiets. Ik maakte een zeiltochtje. Bij vlagen voelde ik me een hele mister en regelmatig kneep ik mijzelf mentaal in m’n arm en dacht dingen als ‘ongelooflijk dat ik hier ben’ of ‘dat ik dit mee mag maken’. Kortom, ondanks alle spanning kon ik steeds meer genieten.

Toetanchamon

December 1999

 

-"Kunt u iets zien?

-Ja, prachtige dingen.”

    Howard Carter, ‘The tumb of Tutankhamen’

In 1914 geloofde Theodore Davis het wel. Hij had 12 jaar gegraven in de Vallei der Koningen, ontelbaar kuub steen verplaatst en 30 tombes gevonden. Het gebied was uitgeput, zei hij. Er was niets meer. Hij pakte z’n spullen in en vertrok.

Slot

December 1999

 

Vrijdag 16 december was het geworden, half elf ’s ochtends. Op een terrasje bij de tempel van Karnak overpeinsde ik m’n reis. Over een paar uurtjes kwam de bus met Reda en de hele club me weer halen om me naar het vliegveld te brengen.

Naast me op het terrasje zat een Amerikaans stel –een meisje met rood haar, een jongen met een baardje, beetje alternatief– die onderhandelden met een verkoper over een fotorolletje. Met bewondering keek ik ernaar, zo soepel als ze dat deden. Ikzelf had grote moeite gehad te wennen aan de cultuur van onderhandelen, winkels zonder prijzen, verkopers die je dag en nacht belaagden – dit aspect van Egypte, zo duidelijk on-Europees, was mij het minst bevallen.

Tour eclipse 1999

Augustus 1999 met Wim op de fiets naar de zonsverduistering. Over weer, wind, materiaalpech en the greatest show on earth. Legendarisch, zoals iedere fietstocht.

Londen

Jeroen kwam ermee, met het idee om een stedentrip maken. Londen leek hem wel wat. Dus daar gingen we, in het eerste weekend van april 1999.

Italie 1998

September 1998

De eerste vakantie met mijn eigen auto, in 1996 naar Spanje (HIER), was overschaduwd geweest door panne. Een herkansing kwam in 1998 toen ik een nieuwe, betere auto kocht en naar Italië reed, ook deze keer weer met mijn vriendin uit die jaren, Fijtje.  

Herfst 1997

Huisje in Prelle

Spanje 1996

Augustus 1996

Autorijden? Dat leer je pas ná het halen van je rijbewijs! Aldus de wijze woorden van m’n vader die ik in de praktijk besloot te brengen toen ik - op de rijpe leeftijd van 28 – in 1996 eindelijk mijn rijbewijs haalde. Ik kocht namelijk een auto en reed meteen naar Spanje. Om te oefenen.

Euro Disneyland

 Augustus 1996

In de zomer van 1996 werkte mijn zus Natalie in Euro Disneyland en wel in een hamburgertent op een piratenschip. Dat wilden we van dichtbij zien.

Kreta

Oktober 1994

Als beloning voor haar afstuderen had mijn toenmalige vriendin Fijtje zon, zee en strand verdiend. Vond ze zelf. En dus vlogen we in oktober 1994 naar Kreta.

Ierland 1993

Met mijn toenmalige vriendin Fijtje een maandje backpacken in Ierland.

Naar Ierland

17 – 19 juli 1993

De goedkoopste manier van reizen die ik ken is op de fiets. Met dat gratis vervoermiddel ben ik half Europa door geweest. Maar dat je ook zonder fiets prima op reis kunt met een krappe beurs bewees de trip naar Ierland in 1993 met mijn toenmalige vriendin Fijtje.

Wicklow Mountains

19 – 21 juli 1993

Goed. Uitslapen, rugzak weer om en op pad. We namen de bus naar het zuiden en bezochten in Enniskerry het landgoed Powerscourt Estate.

Kilkenny

21– 23 juli 1993

Van Laragh liftten we verder naar het mooiste middeleeuwse stadje van Ierland, Kilkenny. Met de auto zou je het in anderhalf uur doen, nu kostte het 6 uurtjes. Maar behalve die tijd kostte het helemaal niets.

Kerry en Dingle

23 – 27 juli 1993

De duim ging weer omhoog. We liftten 200 km verder naar het oosten, naar Killarney, toegangspoort tot de befaamde Ring of Kerry.

Galway

27 – 31 juli 1993

De neus ging naar het noorden, richting Galway wat moeizaam verliep. We deden er twee dagen over, inclusief een overnachting ergens in een weiland.

Connemara

31 juli – 6 augustus 1993

Vanuit Galway liften we naar Clifden, een bescheiden plaatsje aan de Westkust. Een jong stel nam ons mee.

Noord-Ierland

6 – 10 augustus 1993

‘The Troubles’ werd het genoemd: de problemen. Een eufemisme voor de bloedigste burgeroorlog van Europa die 30 jaar duurde en pas in 1998 zou worden beëindigd. Plaats van handeling: de lieflijke heuvels van Noord-Ierland.

Dublin

10 – 15 augustus 1993

Ons klokje Ierland was bijna rond. We keerden terug naar Dublin, met een overnachting onderweg bij Drogheda, in een weiland langs de Boyne.

Herfst 1992

Huisje in Hamoir

Polen 1992

Met studievriend Peter met de auto naar de onderwereld van de westerse beschaving, te weten Auschwitz. Onder andere.

Vertrek

24 augustus 1992

De reis naar Polen begon op de dag dat ik mijn doctoraalscriptie inleverde. ’s Ochtends had ik nog in allerijl kopieën gemaakt en een exemplaar in de brievenbus van m’n scriptiebegeleider gestopt, zoals je dat deed in de oertijd vóór het internet. Daarna stapte ik in de auto. Wegwezen!

Bad Salzungen

24 - 26 augustus 1992  

Die eerste dag reden we naar Oost–Duitsland. Dat wil zeggen, een paar jaar daarvoor was de muur gevallen dus officieel hoorde de voormalige communistische heilstaat nu tot het nieuwe, herenigde Duitsland, maar qua look and feel was het nog steeds heel erg Oost. Hoopten wij.

Weimar en Buchenwald

26 augustus 1992

Vanuit Bad Salzungen is het anderhalf uur rijden naar Buchenwald. Het voormalige concentratiekamp ligt pal naast een van Duitslands beroemdste historische steden, een brandpunt van kunst, cultuur en beschaving: Weimar. Over die schrijnende tegenstelling straks meer.

Dresden

27 - 28 augustus 1992

Ooit gold Dresden als een van de mooiste steden van het Duitse Rijk, het ‘Florence aan de Elbe’. In de nacht van 13 op 14 februari 1945 kwam daar een einde aan met operatie Thunderclap. De geallieerden gooiden meer dan een half miljoen bommen op de ‘Altstad’ en alles lag in puin. Control, Alt, Delete.

Naar Polen

28 - 29 augustus 1992

Vandaag gingen we naar Polen, Nog dieper het licht onheilspellende gebied in achter het recent opengeknipte IJzeren Gordijn. Bij Görlitz staken we de grens over.

Auschwitz

29 augustus 1992

'Het Lager [het kamp] is het product van een met uiterste consequentie in praktijk gebrachte wereldbeschouwing; zolang die wereldbeschouwing bestaat, dreigen ons de consequenties. De geschiedenis van de vernietigingskampen behoort door ieder mens begrepen te worden als een sinister alarmsignaal."

Primo Levi, voorwoord 'Is dit een mens?'

Het is waarschijnlijk het bekendste symbool van de Holocaust: het sinistere poortgebouwtje van Auschwitz. Meer dan een miljoen gedoemde zielen gingen die poort door en kwamen niet meer terug.

Poort van Auschwitz-Birkenau

Krakau

29 - 31 augustus 1992

De dag na Auschwitz was het zondag. We bleven een dagje op een camping aan een riviertje, in Myslenice.

Praag

1 - 4 september 1992

Ook Praag kende een voormalig concentratiekamp, het zogenaamde ‘modelkamp’  Theresienstadt, maar dat was niet waar we voor kwamen. We hadden genoeg ellende gezien. Het was tijd voor kunst en cultuur nu.

Portugal 1992

29 april – 22 mei 1992

In het voorjaar van 1992 worstelde ik met mijn afstudeerscriptie en - daardoor - ook met mezelf. Escapist als ik ben, zag ik maar één oplossing: rugzak om en wegwezen. Zo kwam ik in Portugal terecht, het land van het melancholische levenslied dat we als fado kennen. Hoe toepasselijk.

Jeroen was zo dapper om met mij mee te gaan. Dapper omdat ik niet in beste doen was, afwisselend gefrustreerd en gedeprimeerd door die vervloekte scriptie die maar niet van de grond kwam; én dapper omdat een liftvakantie naar het onbekende zuiden hem behoorlijk uit zijn comfortzone haalde. Reizen zonder plan, dat was heel erg mijn idee en Jeroen was noch het eerste noch het laatste slachtoffer dat ik meesleepte in zo’n ongewis avontuur. Voor beiden zou onze reis dus een flinke opgave worden, maar we sloegen ons er met de beste bedoelingen doorheen en ondanks de nodige verschillen en irritaties onderweg beleefden we genoeg mooie momenten en kwamen zowel wijzelf als onze vriendschap heelhuids thuis.

Tavira

2 – 9 mei 1992

Vanuit Sevilla is het twee uur met de bus naar Ayamonte, de meest zuidelijke grensovergang tussen Spanje en Portugal.

Lagos en Sagres

9 – 17 mei 1992

We vertrokken op zaterdag uit Tavira en dat ging niet zonder slag of stoot. Ons geld was namelijk zo goed als op.

Lissabon

17 – 22 mei 1992

De volgende dag was het gewoon weer de volgende dag. Enigszins katterig reisden we door naar Lissabon. Een hele reis.

Voor 't eerst

9 - 18 augustus 1991

Ik was 23 toen ik voor het eerst naar de Ardennen ging. Eigenlijk zou ik die zomer naar Griekenland, maar daar kwam iets tussen. Beter gezegd: er ging iets stuk.

De bedoeling was oorspronkelijk om een paar weken te gaan island hoppen in Griekenland met mijn vriendin van toen S., met wie ik een half jaartje samen was. Ze had tickets geboekt voor de trein naar Athene die zondagochtend vroeg vertrok. Als verliefd stelletje met de Oriënt Express, hoe romantisch, ik had er heel veel zin in. Maar toen ik op vrijdagavond bepakt en bezakt bij haar aanbelde en haar gezicht zag nadat de deur was opgegaan, begreep ik dat er iets mis was. En inderdaad. Twee uur later stond ik in mijn eentje weer op straat. Bepakt, bezakt en in zak en as. Ze had het uitgemaakt. Bons!

Koning Arthurland

Een naamgenoot van mij was ooit koning van Engeland. Tenminste, dat is het verhaal dat iedereen kent. In de zomer van 1990 wilde ik daar wel eens meer van weten. Met mijn vriendin Nyske fietste ik van kust tot kust door Zuid-Engeland en bezocht allerlei plekken die met de legendarische koning te maken zouden hebben. Een fantastische tocht, temeer omdat Engeland dat jaar de warmste zomer van de eeuw meemaakte en we vrijwel iedere dag mooi weer troffen, bepaald geen vanzelfsprekendheid in Koning Arthurland.

Kent en Surrey

Juli 1990

In het jaar dat wij het spoor van koning Arthur volgden, 1990, was ik 22 en beleefde een zogeheten 'tussenjaar’. Dat betekende dat ik mijn studie had onderbroken om een jaartje te werken en te reizen. 

Bath en Cheddar Gorge

Juli 1990

We waren nu acht dagen in Engeland en hadden 500 kilometer gefietst. Als je op de kaart keek, zag je dat we ongeveer op de helft zaten van Zuid–Engeland. Maar we moesten ook nog helemaal terug natuurlijk, dus er was nog wel werk aan de winkel. 

Glastonbury

Augustus 1990

De volgende dag brachten we in Glastonbury door, onze derde rustdag binnen een week. Lekkere fietsvakantie zo... Maar we hadden een goede reden, want Glastonbury speelt een belangrijke rol in de Arthur-saga.

Devon

 Augustus 1990

Tja, zo’n dag in het mytische Glastonbury, hoe kom je daar overheen? Nou, daar zorgde het klimaat wel voor. Hadden we al niet echt te klagen over het weer, de dag dat we weer vertrokken uit Glastonbury, vrijdag 3 augustus 1990, maakten we de warmste dag uit de geschiedenis van Groot–Brittannië mee.

Cornwall

Augustus 1990

Bude is de noordelijkste plaats van Cornwall. De komende week brachten we in Cornwall door, van oudsher het meest ruige graafschap van Engeland. De Romeinen waagden zich hier niet, dus werd deze zuidwestpunt –"een raam dat Engeland uitkeek" aldus D.H. Lawrence – het laatste bolwerk van de Kelten.

Terug via Londen

Augustus 1990

Zaterdag 11 augustus staken we de smalle teen over die Engeland hier vormt door zuidwaarts te fietsen tot Fowey, aan het Kanaal. Onderweg troffen we een van de weinige fietspaden die het land rijk is, namelijk de Camel Trail, een heerlijk rustig pad over een afgedankte spoorlijn langs de rivier Camel. Jammer dat het na 15 kilometer weer ophield.

Liverpool

4 - 8 mei 1990

Als echte Beatlesfan moet je natuurlijk een keer in Liverpool zijn geweest. Ik bezocht de stad in 1990. En maakte ter plekke het John Lennon Tribute Concert mee.

Grand tour

7 juli - 4 augustus 1989

Eeuwenlang, van 17e  tot de 19e eeuw, was het gebruikelijk dat welgestelde jongvolwassenen een zogeheten ‘grand tour’ maakten naar Italië om alle klassieke bezienswaardigheden te bezoeken. Het was bedoeld om hun culturele opvoeding te voltooien en ook om de wilde haren kwijt te raken, zodat ze bij terugkomst konden trouwen en settelen. Vele later beroemd geworden schrijvers en schilders deden dat en in hun illustere voetspoor trad ik in 1989 met mijn vriendin Nyske.

Berlijn 1989

1- 8 mei 1989

In mei 1989 ging ik een weekje naar Berlijn met mijn vriendin Nyske. We studeerden toen nog, dus het moest goedkoop: we liftten er naartoe en verbleven op een camping in Spandau, aan de rand van de stad. Elke dag namen we de U-Bahn naar het centrum een en liepen dan eindeloos rond.

Fietsen naar Boedapest

Juli - augustus 1988

Van alle fietstochten die ik in mijn leven heb gemaakt, was de mooiste die naar Boedapest, in 1988 toen ik 20 was. Omdat het de eerste keer was. Omdat ik jong, fit en onbezonnen was. En omdat het een ongelooflijke sprong in het diepe was.

West-Duitsland

Augustus 1988

Stralend weer was het die eerste dag – met de nadruk op stralend. Terwijl wij urenlang langs de grote rivieren naar het oosten fietsten, werden onze bleke studentenhuidjes danig geroosterd.

Oostenrijk

Augustus 1988

Na 3 weken, op 1 augustus, fietsten wij Oostenrijk binnen. Dat gebeurde voor de verandering eens 's ochtends in alle vroegte. 

Hongarije

Augustus 1988

In 1988 had je uiteraard nog geen internet. Voor reisinformatie was je aangewezen op reisgidsen en reisbureaus, maar die tastten grotendeels in het duister over de recente glasnost achter het IJzeren Gordijn die tot de zo plotselinge implosie van het communistisch systeem zou leiden, met de val van de Muur, november 1989, als symbolisch hoogtepunt. Maar zover was het dus nog niet.

Naar Schotland

 Juli - augustus 1987

De eerste reis die ik alleen maakte, ging naar Schotland. Vijf weken lang doorkruiste ik het land, letterlijk van oost naar west en weer terug. Platzak kwam ik thuis, maar rijk aan ervaringen. Negentien was ik toen.

Het zuiden

 Juli - augustus 1987

Ik vertrok op 6 juli 1987, een maandag. Een vriend met een auto bracht mij en mijn vriendin ‘s middags naar de Europoort waar ik de nachtboot naar Hull zou nemen van North Sea Ferries. Om vijf uur zei ik ze gedag en stapte de boot op; vanaf het dek zwaaide ik nog een tijdje naar ze totdat zij luid toeterend wegreden; niet veel later gingen de trossen los en vertrok de Norsea.

Het oosten

 Juli - augustus 1987

De oostkant van Schotland is niet het meest aantrekkelijke deel van het land. Je vindt hier niet de karakteristieke bergen en meren die je associeert met Schotland, integendeel het is vlak dan wel licht heuvelachtig, en de enige stad van betekenis is ‘Granite City’ Aberdeen, qua omvang vergelijkbaar met het Utrecht van destijds. 

Het noorden

 Juli - augustus 1987

Mijn volgende bestemming werd Inverness. Ik arriveerde er na vijf liften, inclusief eentje van Grant, gitarist in een gospelband die mij trakteerde op lunch bij zijn gezinnetje in Portsoy. Super aardig.

Het westen

Juli - augustus 1987

De westkust dus, eindelijk. Een door diepe lochs ingesneden bergmassief met honderden eilanden voor de kust - de Hebriden - die de eerste klappen van de Atlantische Oceaan opvangen. Schotland op z’n ruigst.

Skye

De (om)weg naar huis

 Juli - augustus 1987

Voor ik Schotland verliet, wilde ik graag nog een keer de zo gastvrije familie Donald bezoeken. Dat betekende dat ik van de westkust helemaal terug naar de oostkust moest. Het gaf mij de gelegenheid nog een paar historische bezienswaardigheden mee te pikken, plus een beroemd monster.

Glencoe

Parijs 1987

April 1987. Sinds twee maanden een vriendin en hartstikke verliefd, dus wat doe je? Naar de stad van de liefde. 

Parijs 1986

Mei 1986, met z’n vieren naar Parijs in een Citroën 2CV, beter bekend als de ‘eend’. Op de stadscamping in het Bois de Boulogne. Eiffeltoren, Montmartre en op het Gare du Nord stiekem een foto maken in een TGV, destijds een mythische trein vanwege zijn snelheid. Sinds 1983 gingen we - klasgenoten van de middelbare school - steeds een weekje weg in het voorjaar. Twee keer Ameland, een keer Noordwijk en nu Parijs. Het jaar hiervoor hadden we eindexamen gedaan en waren uitgevlogen, maar we hielden nog steeds contact. Niet lang meer trouwens - dit zou ons laatste uitstapje worden.

Italië 1985

Na m'n eindexamen ging ik als 17-jarige met mijn vriend Willem een maandje met de trein rondreizen door Europa. Interrailen, heette dat. We gingen eerst naar Griekenland en Joegoslavië (dat bestond toen nog) en daarna bezochten we Italië: eerst Venetië, daarna Rome. Wat de plannen waren weet ik niet precies meer, want op de avond dat we aankwamen in Rome is Willem bestolen en was hij geld en paspoort kwijt. De dag daarna hebben we bij de Nederlandse ambassade een tijdelijke reisdocument gehaald, een zogenaamd laissez-passer dat vijf dagen geldig was. Daarmee hebben we spoorslags Italië verlaten.

 

Voor een palazzo in Venetië