Wegens allerlei
familieverplichtingen weinig tijd deze week. Je baan kun je opzeggen, maar je
familie, tja… Nog net gelegenheid voor één dagetappe, op woensdag, de dag dat
het aller slechtste weer van de hele week wordt voorspeld, regen en onweer en
een harde zuidwestenwind.
De enige reden dat ik niet afzeg is om de schijn van mooiweerloper te vermijden. En de andere enige reden is dat meeloper Marcel alléén vandaag kan, en anders pas medio 2008 weer een gaatje in z’n agenda heeft. Dinsdagavond zitten we allebei bij de telefoon te wachten tot de ander goddank afbelt. Maar het blijft hardnekkig stil. Dus stappen we woensdagochtend met z’n tweetjes gezellig in de trein naar het oosten.
De enige reden dat ik niet afzeg is om de schijn van mooiweerloper te vermijden. En de andere enige reden is dat meeloper Marcel alléén vandaag kan, en anders pas medio 2008 weer een gaatje in z’n agenda heeft. Dinsdagavond zitten we allebei bij de telefoon te wachten tot de ander goddank afbelt. Maar het blijft hardnekkig stil. Dus stappen we woensdagochtend met z’n tweetjes gezellig in de trein naar het oosten.
Een conducteur verzekert ons dat
de route vandaag een prachtige tocht is. Hetzelfde horen we van de uitbater van
de ‘stationsrestauratie’ in Nijverdal, die even bij ons komt zitten in de
koffiehoek die hij met vier stoelen en een tafel bij elkaar geïmproviseerd
heeft. De bus zet ons af bij Avonturenpark Hellendoorn. Met een paar passen
zijn we in het bos van de Sallandse Heuvelrug en dat verlaten we pas 15
kilometer verderop, in Holten, het eindpunt van de etappe. In het bos gaan de
jassen open. Geen last van wind of regen, het is lekker weer. Marcel
concentreert zich op de route, zodat hij een beetje kan trainen voor z’n eigen Pieterpad
binnenkort. Ik loop er –zonder zware rugzak ditmaal- relaxed achteraan.
.jpg)
